Stadhouderskade 64
Mijn E-scooter zet ik neer voor de deur van de stripclub. In de, voor mij, op dit moment meest gevreesde stadsdeel van Amsterdam, stadsdeel Oud-Zuid, de Pijp. Het gedeelte van de stad die is overspoeld door beige tinten, zowel het straatbeeld als de bewoners. Gevreesd omdat ik zo nodig een liefdesboek, een boek, geen brief, een liefdesboek naar mijn ex moest schrijven en sturen! Die hier in de Pijp woont. Om precies te zijn, om de hoek van de stripclub.
The fear of rejection got me, maar meer nog de oude trigger van het wachten in limbo en voor de zoveelste keer geghost te worden. Mijn zelfbescherming en onzekerheid deed me hem blokkeren. Ik wist en voelde ergens deep down dat ik nooit meer iets van hem zou horen. Het laatste greintje exposed & vulnerable self bewaarde ik daarmee op verre afstand. Ik wist tenslotte toch hoe dit af zou lopen. Met zelf opgeroepen en herrezen oude pijn, die ik aan niemand meer te danken had, dan aan mezelf.
Hij was de eerste jongen op wie ik echt verliefd werd. De tiener hormonen gierden door mijn lijf, evenals mijn emoties en mijn hele mentale gesteldheid. Alles was nieuw voor me. De stad, de omgeving, de mensen. Het overweldigende van Amsterdam waardoor ik me ineens zo nietig voelde.
Alles wat ik kende liet ik achter en het voelde alsof ik me moest vermannen tegen de grote bek die Amsterdam heeft. Ik ging van het voor mij veilige dorpje op de Veluwe naar de onveiligheid van een buurt die nu is overgenomen door bakfietsen, Biro’s, twee verdieners en witheid. Dat was niet altijd zo. Tugelaweg 97-D. Vlakbij de metro Wibautstraat, onder het poortje door.
De Jeugdvriend. Het was 1997. Hij wachtte op me bij de Free Record Shop, altijd netjes op tijd. We waren vrienden, of matties, zoals hij zei. Die woorden kende ik nog niet. Dat vond hij grappig. Hij leerde mij de straattaal van Amsterdam kennen. Ik voelde een gek gezonde spanning als ik het station binnen kwam wandelen. Even wist ik niet of dat door Amsterdam kwam, of door hem. Of misschien wel beiden.
De wind giert langs mijn Fresh cut T-Boz kapsel. Ik trek mijn FILA hoodie capuchon over mijn hoofd. In mijn zwarte Chipie spijkerbroek, op mijn wit blauwe Nike Air Max Triax 96 loop ik over de blauw crème witte tegels naar de Free Record Shop. ,,Daklozenkrant!” De Daklozenkrant verkoopster met doorrookte stem staat bij de B-ingang van Centje de daklozenkrant te verkopen.
We lopen vanaf het stationsplein via de Damrak naar de Kalverstraat, ik steek een sigaret op. De traf met zwarte bob rollerskate in zwart lak pakje aan ons voorbij, voordat we naar binnen gaan bij de Izzy Bizzy. De winkel met de luide muziek waar mijn moeder zo’n hekel aan had. Ik zoek naar de zwart satijnen sexy broeken die ik toch niet kan betalen, maar wil gewoon even passen zodat ook ik eruit kan zien als een Euro House zangeres.
We lopen naar het Rembrandtplein waar hij mij de playback shop laat zien, waar hij en zijn vrienden de video van Bell Biv DeVoe “Poison” hadden opgenomen. Iets wat ik ook altijd wilde doen als ik daar langs liep met mijn vader onderweg naar de Filmacademie, waar mijn vader werkte, maar dat kon nooit, want haast. Ik voelde de jaloezie naar boven borrelen!
We halen een patatje speciaal met curry en uitjes bij de FEBO naast de Tuschinski. Daar vertel hij me dat de naam van de Ferdinand Bolstraat komt. We lopen langs de iT omdat ik dat wil en ik kijk naar de foto’s die achter glas zijn geplakt. Ik zie Sylvana, van Sylvana’s Soul. Een foto van haar terwijl ze aan het dansen is in één van de kooien. Iets waar ik zelf van droom om ooit te gaan doen.
Via de Reguliersbreestraat lopen we langs Broodje van Dobben, waar mijn vader altijd een broodje half-om haalt met pindasaus. We gaan via de Singel langs de Roxy om via de Leidsestraat iets te gaan drinken bij Raffles, op het Kleine-Gartmanplantsoen. Ik had gehoord dat daar veel voetballers kwamen, maar op een dinsdag vroege middag is er nog bijna niemand. We nemen vanuit Raffles de tram naar het Weesperplein en stappen daar over op de metro naar de Wibautstraat.
We stappen uit bij halte Wibautstraat. Er staan vier GVB medewerkers bij de ingangen om ons te controleren of we een kaartje hebben. Ik heb een gezin OV samen met mijn moeder en vader. Als ze er niet stonden was De Jeugdvriend blij, want dan kon hij zwartrijden. Hij was daar veel gehaaider in dan ik. Ergens vond ik het soms moeilijk om regels aan mijn laars te lappen. Toch deed ik mee. Om even die thrill te voelen om recalcitrant te zijn. Zoals mijn moeder altijd tegen me zegt. Hij sprong dan met zijn lange benen over de poortjes, bij mij zag dat er toch wat ongelukkiger uit, met mijn 1.65m.
We stappen uit bij de grote letters en de krantenstukken op de wanden boven de roltrap van kunstenaar en politiek cartoonist Opland. We nemen de uitgang Platanenweg en slaan linksaf. Ik loop achter hem aan om mij zo het meest veilig te voelen onder het harrasnment tunneltje door. We gaan langs het Parool gebouw, waar mijn vader ooit als redactie clerk, manusje van alles, werkte. We slaan linksaf. Ik zeg tegen hem dat het mijn grote droom is om beroemd te worden, actrice en dat ik naar Amerika wil verhuizen. De Jeugdvriend heeft niks met Amerika. Hij wilt graag zijn eigen winkeltje op de Albert Cuyp, net als zijn oom Jack, de tweeling broer van zijn vader.
Door de lange straat kun je kijken door de ramen zo in de woonkamers van de mensen. Ik zie De Jonk Cars van zijn vader al geparkeerd staan voor de deur van zijn moeders flat. Zijn moeder komt net aangelopen, terug van de Dekamarkt, boodschappen doen. Ze loopt met twee grote DEKA markt tassen in haar handen. Een klein Kroatisch vrouwtje. Ze is de Amsterdamse equivalent van mijn Indische oma. Ze heeft net als Mimi, mijn oma, precies gekocht wat ik lekker vind. Aan de ene kant baal ik daar wel van, want ik zit middenin mijn boulimia periode. Ik wil er net als Jennifer Aniston uit zien.
Door hem kon ik in Amsterdam wonen. In het huis van zijn oom, want die zat vast in Manchester. Ik ging daar wonen met mijn. Beste vrienden uit Ede. Hij was mijn beste vriend. We deden alles samen, mijn eerste baantje werd ook zijn eerste baantje. In het weekend gingen we naar videotheek Noord om video’s te halen. Hij had Faces of Death thuis, Houseparty en Eddy Murphy’s Delirious. We keken de MTV awards samen. We gingen uit naar de Escape. De eerste keer naar de iT op vrijdag, met zijn vriend die de portier kende en mijn beste vriendin. In deze stad leefde ik. Hier was alles, iedereen droeg waar die zin in had en ik keek mijn ogen uit! Ik wilde ook zo dansen in die kooien. Dat was the ultimate goal.
Ik voelde me in de grote stad klein en nietig, maar daartegen ook weer te dik en niet volgens bepaalde beauty standaarden. Het was de tijd van de pin Thin modellen, house en nog een rauw Amsterdam. Ik was zijn eerste. Hij werd voor het eerst dronken bij mij, terwijl ik net alsof deed of ik ook meedronk.
Op zondag voetbalde hij op het Edgar Davids pleintje, met z’n hoofdband in z’n haar, omdat hij zijn haar wilde laten groeien, net als Nick Carter. Ik keek dan naar hem, zittend op de rand van het bankje, ook al haatte ik het om naar voetbal te kijken. Liever speelde ik mee. Hij speelde linksachter en was één van de grotere van zijn team. Hij at nooit groente of fruit. Ook geen tomaten, naar dan wel weer ketchup. Hij hield niet van kaas, alleen gesmolten op zijn pizza. Het eigeel van zijn eitje at hij apart om de rest weer aan zijn moeder te geven. Mijn vader werd daar altijd mentaal van als hij bij ons at. Mijn vader begon daar altijd weer over aan tafel. Volgens mij dat alleen al gaf hem stress om mee te gaan naar mijn ouders om daar te eten. Wel ging hij mee naar onze familie reünie, waar ayam (kip) saté en witte rijst was, wat hij ook at.
Hij schoor mijn bikinilijn voor de eerste keer, iets wat mijn moeder vaak lekker liet vieren. Hij werd mijn eerste orgasme, mijn eerste en laatste zwangerschap. Ik leefde mee met zijn leven, wist wat ik wilde, maar wist niet welke stappen ik moest ondernemen om daar te komen. Ergens begon het te wroeten. Hij kreeg mijn eerste aanvallen, ik wist niet wat er met mij aan de hand was. Dus alles wat mij enigszins kwetsbaar maakte, viel ik aan en hij was mijn meest kwetsbaarste gedeelte. Ik kreeg mijn aanvallen maar niet onder controle. Ik werd overspoelt door emotie, maar kon het niet reguleren.
Hij stelde mij gerust in het begin. Hoe meer ik probeerde te maskeren, te ontkennen, mijn kwetsbaarheden probeerde weg te duwen, alsof het niet bestond. Ik dacht dat hem proberen te controleren dat dat mijn bestaanszekerheid zou garanderen in zijn leven. Ik was elke dag als de dood dat hij weg zou gaan. Mijn gedrag nam steeds extremere vormen aan. Het verscheuren van familie foto’s, hem beschuldigen van vreemdgaan. Zijn moeder bemiddelde vaak, maar het voelde soms ook alsof ik totaal alleen stond, in alles. Daar deed ik misschien nog wel erger mijn best voor.
Ik begreep mezelf niet meer, had mezelf niet meer onder controle. Ik had dromen, ambities, maar het voelde alsof ik tegen muren aanliep. Alsof ik moest kiezen tussen mijn eigen ambities en de liefde voor hem. Omdat ik voor hem koos, vond ik dan ook dat daar iets tegenover moest staan. Trouwen, wat ik wel wilde, iets van zekerheid voor de toekomst. Hoe meer ik wilde van hem, hoe minder hij wilde van mij. De angst dat ie weg zou gaan, nam mij over. Ik werd steeds onmogelijker om met mij samen te zijn.
Tot hij ging. Steeds vaker ging hij. Steeds vaker weg bij mij vandaan. Als ik thuiskwam, was hij weg en als hij thuiskwam sliep ik al. Mijn aanvallen ontlopen als het monster dat ik verborgen probeerde te houden, maar wat ik steeds vaker zelf werd, juist hoe meer ik het probeerde te onderdrukken. In het begin dreigde ik er nog een einde aan te maken, aan mijn leven. Zonder hem kon ik niet. Ergens raakte ik gewend aan zijn drang om mij niet meer te zien. Hij werd er steeds beter in om mij te negeren. In de ochtend gaf ik hem altijd een kus op zijn rug, voordat ik ging werken. Om toch nog ergens connected met hem te zijn. Mijn hart klopte nog steeds voor hem. Terwijl de rest van ons, niet meer klopte.
Hij verwijderde zichzelf door straten en werk tussen ons te zetten. Mijn emoties en gevoel waren overal, namen mij op momenten totaal over. Helemaal als ik niet wist waar ik aantoe was bij hem en die zekerheid en geruststelling juist zo nodig had. Ik belde hem, wel 14 keer achter elkaar soms, sms’te hem de hele nacht als hij uitging met zijn vrienden.
Zo werd ik voor hem alleen maar een blok aan zijn been. In het begin stelde hij mij nog gerust, totdat ook hij moe werd. Moe werd van mij.
Uitmaken konden we kennelijk niet.
It’s sad to think we’re not gonna make it
And it’s gotten to the point
Where we just can’t fake it
Ooh, for some ungodly reason
We just won’t let it down (let it down)
I guess neither one of us (neither one of us)
Wants to be the first to say goodbye
I keep wondering (wondering)
What I’m gonna do without you (do without you)
And I guess you must be wondering the same thing too
So we go on, go on together
Living a lie (living a lie)
Because I guess neither one of us (neither one of us)
Wants to be the first to say goodbye
Oh, oh, oh, every time I find the nerve
Every time I find the nerve to say I’m leaving (leaving)
Oh, memories
Those old memories get in my way (my way, my way), ooh-ooh
Oh-oh, oh, oh, oh
Lord knows it’s only me
Oh, He knows it’s only me
That I’m deceiving you
Ooh, ooh-ooh-ooh
When it comes to saying goodbye
That’s a simple word that I just cannot say
There can be no way, there can be no way (be no way)
This can have a happy ending (happy ending)
No, no
So, we just go on (we go on)
Hurting and pretending
And convincing ourselves to give it just one more try (one more try)
Because neither one of us (neither one of us)
Ooh-ooh, wants to be the first to say
Neither one of us (neither one of us)
Wants to be the first to say
Neither one of us (neither one of us)
Wants to be the first to say
Farewell, my love
Goodbye (goodbye)
Dus ging ik vreemd
Een nieuwe man
Plus nog iets anders nieuws
Een SOA
Ik ben tien minuten te laat. Ik app mijn manager omdat ik weer de code ben vergeten van het sleutelkluisje, nu weet ie meteen dat ik te laat ben. Hij appt mij de verjaardag van de Club manager en ik draai met mijn te lange rosé foiled Electa nails totdat ik bij de juiste cijfers ben gekomen.
Hij gaat open, ik haal de sleutel uit de kluis. Ik open de grote zwart gelakte massieve voordeur open en haal meteen de rode loper die opgerold naast het pinautomaat staat, eruit. De afzetpaaltjes met de rode koord zet ik aan weerszijde van de rode loper. Het stoepbord waarop alle tours aangegeven staan haal ik van het slot en rol ik half over het trottoir zodatde pansanten zien dat hier tours gegeven worden. Het folder rek met de tours in verschillende talen komt rechts naast de sta asbak te staan.
Binnen draai ik de neonverlichting met paaldanseres aan bij de balie en loop dan naar boven om alle de lichten aan te doen in het pand. De Hermes oranje muren worden verlicht door de Art deco wandlampen in de gang. Ik loop naar de kamers en zet de bordjes met de QR-code op hun plek in de kamers. De seksspeeltjes leg ik op het ronde bed in kamer 3. In de kleedkamer steek ik de stekker van de neonverlichting in het stopcontact. Er komt met fuchsia neon letters SHOWTIME te staan. Het QR bordje en de Pleaser stripper heels zet ik op de kaptafel en ik dim het licht een beetje.
Ik loop naar beneden naar de bar en zet de drank kaarten op de tafeltjes en etaleer de flessen champagne op de bar; de Moet & Chandon Ice Imperial, de Dom Perignon en de Ace of Spade rosé champagne van €2000. Ik draai de zwart leren kruk naar voren, waar ik straks op ga zitten. Ik loop naar beneden en pak een koffietje uit de koffiemachine die op de toonbank staat en schenk er havermelk in. De neon verlichte paaldanseres schijnt fel naast mij. Ik voel mij nog even brak als hoe ik hier normaal gesproken binnenkwam. Toen van de champagne, nu van de skins bitch met citroentje.
Voorbijgangers zie ik kijken en hoor ik lachen als ze het bord lezen. Eentje kijkt naar binnen en ik zeg hem gedag, hij schrikt van mij en gaat snel weg. Er komt een grote groep naar binnen en ze laten hun QR tickets op hun mobiel zien. Ik scan de tickets en sommeer hen naar boven te gaan en dat ik er zo aankom. Ik drink mijn koffie. Nog drie minuten.
Ik loop naar de deur en gooi hem met een doffe klap dicht. Loop de rood fluwelen trap op en ga zitten op de lederen barkruk waar ik vroeger op zat om een vodka soda te bestellen bij de knappe barman, voordat ik begon met werken. De gasten kijken mij vol spanning aan.
,,Welkom bij Stripclub BonTon. Ik ben Peggy Jane een ex- sekswerker. Of “retired stripper”, hoe ik mezelf noem. Ik zal jullie hier vertellen wat sekswerk precies inhoud en zal al jullie vragen beantwoorden rondom sekswerk.
Sekswerk is werk waarbij je seksuele diensten of erotische services aanbied voor geld of goederen. Voorbeelden van sekswerk zijn full service seksuele diensten, denk daarbij aan personen die achter de ramen staan, tippelen en of escort service aanbieden. Binnen de erotische dienstverlening valt strippen, burlesque, lapdansen of andere vormen van erotische entertainment in clubs of tijdens privé-evenementen, ook. Erotische massages, body to body massages, massages met happy end. Camwork of online sekswerk. Werken via platforms als Only Fans waar jullie vast en zeker wel van hebben gehoord waarbij sekswerkers content (zoals video’s of live-shows) delen tegen betaling. Sugardating: (relaties aangaan waarbij je geld of goederen ontvangt) is ook een vorm van sekswerk. Fetisj- en BDSM-diensten. De porno industrie. Erotisch modellenwerk valt ook onder de noemer van sekswerk”